Blue magaritA Box

ความรู้สึก "หลง" นี่มันเป็นความรู้สึกที่น่าสนใจมากๆเลยนะ ...

เพราะดูเหมือนว่าในช่วงชีวิตนึงของคน

ทุกคนจะต้องเคยรู้สึก "หลง" อะไรกันสักอย่างบ้างบางขณะ

บางคนหลงแบบรู้ตัวว่าหลง

แต่บางคนก็ไม่เคยรู้ตัว

เด็กๆอาจจะหลงทาง

โตขึ้นมาก็หลงใหล

เป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาหน่อยก็หลงหาย..

เราทุกคนดูเหมือนคนหลงทางที่ถูกสอนมาว่าควรจะปรารถนาหาทางออก

ไปทางซ้าย ไปทางขวา

ย้อนกลับไปสู่รากเหง้า ดั้นด้นไปหาอนาคต

เดินไป เดินไป

จนถึงปากทางออกซึ่งดูเหมือนจะมีแสงสว่าง

แต่แล้วก็พบว่านี่ไม่ใช่ที่ที่เราต้องการหรือพึงปรารถนา

พอถึงตอนนั้นก็รู้ตัวว่าหลงอีกแล้ว

แล้วก็เริ่มเดินต่อไปใหม่ ...

ซ้ำๆ อาจจะจำเจ

เดินออกจากปริศนานึง แล้วก็กระโดดไปแก้อีกปริศนานึง

เหมือนนักเดินทางที่ออกจะเก่งแต่ก็ตาบอด

ไม่แน่ใจในเส้นทาง ไม่ได้ยินเสียงหัวใจ หรือไม่เสียงนั้นก็ดังมากเกินไป

จนอื้ออึงไปหมด ..

แต่ก็ไม่มีปัญหา

เพราะมองไปทางไหนก็มีแต่คนหลงทางอยู่เต็มไปหมด...

เดินอยู่บนถนนเดียวกัน

ยืนอยู่ในลิฟท์ตัวเดียวกัน

กินอยู่ในร้านร้านเดียวกัน..

ผ่านกันไป ผ่านกันมา

ทุกวัน ทุกวัน..

จนเราชินกับความหลงซะแล้ว..

จนเรารู้สึกคล้ายอยู่บ้าน

และคนที่ร่วมเดินหลงทางกับเราด้วยนั้น

พลันก็กลายเป็นเหมือนญาติสนิท..

ญาติสนิทที่ไม่เคยพูดคุยกัน

ญาติสนิทที่ไม่รู้ตื้นลึกหนาบางของกันและกัน

ญาติสนิทซึ่งมีสิ่งหนึ่งเหมือนๆกัน

และนั่นทำให้เรายังคงมีชีวิตอยู่ได้

แม้ว่าเราจะกำลังหลงทางอยู่บนถนนของอีกเมืองๆหนึ่ง

หรือว่าเราจะกำลังยืนอยู่ในอีกประเทศที่ไกลข้ามทวีป

แม้ว่าเราจะพูดกันอยู่..คนละเรื่อง

คนหลงหายกับคนหลงหาย

คนหลงใหลกับคนหลงใหล

จำเป็นด้วยหรือที่จะต้องหาทางออก

ในเมื่อข้างนอกอาจยิ่งไม่มีใครยิ่งกว่านี้.....

 

edit @ 8 Feb 2009 01:11:23 by Blue^^magaritA