Blue magaritA Box

เชื่อว่า ในชีวิตของคนทุกคนจะต้องมีบางช่วงเวลากันบ้าง ที่เกิดความลังเลใจ .... ในเรื่องบ้างก็เล็กบ้างก็ใหญ่ .. มีความหนักหนาสาหัสซึ่งส่งผลต่อการเปลี่ยนแปลงบางอย่างในชีวิตแตกต่างกัน  ดูเหมือนกับว่า ชีวิตก็คือการตัดสินใจซึ่งต่อเนื่องกันไปไม่สิ้นสุดยังงไงยังงั้น .... ตั้งแต่เกิดจนกระทั่งตาย ถึงแม้ว่าเราจะเลือกเกิดหรือเลือกตายไม่ได้ ... แต่นอกเหนือจากนั้นแล้ว แทบทุกสิ่งในชีวิตก็คือ ทางเลือก ..

ตอนเป็นเด็ก ... สำหรับคนส่วนใหญ่แล้ว มักจะเป็นเรื่องง่าย ... ง่ายที่จะอยู่ โดยที่ไม่ต้องเลือก ... เป็นการดีไม่น้อยเลยที่มีคนเลือกสิ่งต่างๆในชีวิตให้ เลือกว่าเราควรจะเข้าเรียนชั้นประถมที่ไหน เลือกว่าเราควรจะกินอะไรในมื้อเย็นมื้อเช้า เลือกให้ ว่าเราควรจะใช้ชีวิตอย่างไร ... เลือกให้ ทั้งหมดคือการเลือกให้ อันเนื่องมาจากความรัก ทางเลือกทั้งหมด เกิดขึ้น โดยมีหัวใจเป็นตัวตั้ง หัวใจของพ่อแม่ที่อยากให้ลูกได้ดี

แต่เมื่อมาถึง เวลาที่เราเริ่มจะโตขึ้น เรื่องราวต่างๆ ก็เริ่มที่จะรอให้เราตัดสินใจ เลือก ด้วยตัวเอง ... ไม่มีใครเคยบอกว่าการเลือกเป็นเรื่องง่าย ... ทุกคนต้องผ่านพ้นและฝึกฝน ทุกคนต้องเรียนรู้ว่าเมื่อมีของสองสิ่ง และเราไม่อาจได้ทั้งสอง ... เมื่อนั้นจะมีการเลือก ... และเมื่อมีการเลือก เมื่อนั้นจะมีสิ่งหนึ่งที่ต้องถูกละวางไว้

หลายครั้ง ในการเลือก ตัวฉันเองก็รู้สึกสงสัย และบ่อยครั้ง มักจะพยายามมองหา สัญญาณ บางอย่าง อะไรก็ได้ ที่จะบอกว่า ทางที่กำลังจะเลือกนั้น น่าจะนำไปสู่หนทางไหน .. มืด หรือ สว่าง ทางตัน หรือ ทางแยกต่อไปข้างหน้า ... ทุกอย่างคือการคาดเดา จากความน่าจะเป็น .... จากสถิติของคนที่เคยย่ำผ่านทางเส้นนั้นมาก่อน ฉันจับมัน ....รวมเอาทุกอย่างเข้าด้วยกัน .... มองดู และเห็นเป็นเหมือนป้ายบอกทาง "เดินมาทางนี้" ทางที่ปลอดภัย ... ตัวเลือกที่ปลอดภัย ...

 แต่เอาเข้าจริงๆ ทางที่ปลอดภัย ... ก็ไม่อาจนำเราไปถึงที่หมายได้ ทางที่ปลอดภัยอาจจะนำคนไปสู่ที่หมายที่สวยงามได้ มันอาจจะอบอุ่น สวยงาม และมั่นคง ยามที่เราเดินไป .... แต่มันจะเป็นอย่างไร เมื่อเราเดินทางไกลหลายร้อยลี้ เพียงเพื่อที่จะพบว่า ที่ปลายทางนั้น มีจุดหมายที่เราไม่ได้อยากมา รออยู่ ...

กฏของการปีนเขา มีอยู่ว่า ... อย่าเลือกปีนเขา ลูกนั้น ลูกนี้ ... เพียงเพราะคนอื่นบอกว่า เขาลูกนั้นสวยกว่า เขาลูกนั้นยิ่งใหญ่กว่า ....เขาลูกนั้นสูงกว่า  ควรค่าที่จะปีน มากกว่า ... เพราะสุดท้ายแล้ว เรานั่นเอง คือคนที่ต้องปีนเขา ด้วยแรงและกำลังที่มีอยู่ทั้งหมด ....

และอย่าคิดว่า ระยะทางที่ดูเหมือนจะสั้นกว่านั้น หมายถึงความปลอดภัยกว่าเสมอไป ... บนแผนที่อาจจะแสดงตำแหน่งของแม่น้ำ ป่า และภูเขา ... แต่มันไม่สามารถบ่งบอกทุกสิ่งทุกอย่างได้หมด เสือจะเดินไปที่ไหนก็ได้ อากาศอาจจะหนาวเย็นกว่าที่เราคิด ... น้ำอาจจะไม่มี ทางอาจจะขรุขระ .... ทางที่คนมองดูว่าสั้นกว่า ... มันก็อาจจะไม่ได้สำคัญเท่ากับว่า เมื่อคุณลงไปเดินจริงๆแล้วนั้น ... คุณจะพบเจอกับอะไรจริงๆบ้างและจะผ่านมันไปได้หรือไม่ ...

ทางขึ้นภูเขา นั้นอาจจะสูงชัน และทำให้เรารู้สึกเหนื่อยยากยามที่ปีนขึ้นไป ... มันอาจทำให้คนรู้สึกท้อแท้ ... แต่ก็ยังมีคนเป็นจำนวนมาก ที่สามารถปีนขึ้นไปถึงยอดได้ ....

ทว่า บางคนก็พลาดพลั้ง เสียชีวิตไปในระหว่างทางกลับ .... ทางลงจากที่สูงนั้น มีความเสี่ยง พอๆกับยามที่ต้องปีนป่ายขึ้นไป .... ขึ้นนั้นยาก ... แต่ลงอาจจะยากกว่า ... และการเลือกที่จะยอมลง อาจจะเป็นสิ่งที่ยากที่สุด

วกกลับมาที่เรื่องของ "ทางเลือก"....

แล้วถ้าการขึ้นเขาลูกไหนสักลูก มันยุ่งยาก ... เมื่อผลลัพธ์ที่เราคาดเดาเอามันล้วนไม่แน่นอน แล้วเราจะคาดหวังอะไรได้บ้างไหมกับทางเลือกของเราสักทางหนึ่ง ... เราควรจะกำหนดหรือคาดหวังมันมากแค่ไหน เพื่อที่จะได้ไม่เจ็บตัวเกินไปเวลาตกลงมา

หรือที่จริง ชีวิตมันต้องขึ้น ต้องตก ต้องพลาด ต้องสมหวัง กันอย่างถึงเลือดถึงเนื้อ มีหัวเราะดังๆ มีสูญเสีย ...

รู้สึกว่ามันน่ากลัวไม่น้อยเลย เมื่อถึงคราวที่รู้สึกตัวว่า ที่ผ่านมา เราได้ใช้ชีวิตอย่างปลอดภัยอยู่บนตัวเลือกที่ปลอดภัยมาโดยตลอด ... และเมื่อถึงวันหนึ่ง เราก็เริ่มที่จะแสวงหาบางอย่างที่มันเริ่มวางอยู่บนความเสี่ยง ...  

การลังเล ว่าจะไปปักหลักทำงานอยู่ในต่างประเทศสักระยะ ... โดยที่อาจจะเสี่ยงกับการสูญเสียอะไรไปในขณะที่เราอยู่ห่างไกล .... เช่น ครอบครัว ... พ่อ แม่ หรือใคร คนที่รัก ที่เราเองเป็นฝ่ายเลือกที่จะเดินห่างพวกเขาออกไป ... ใครจะรู้ว่าในพริบตาเดียว คำว่าครอบครัวอาจไม่มีอีก .. ในนาทีที่เรากำลังเดินอยู่บนถนน ... กลางสี่แยกไฟแดงที่มีรถติด ... ในเมืองไหนสักเมืองที่อื่นในโลก ที่ไม่ใช่ ประเทศไทย .... อะไรก็อาจเกิดขึ้นได้กับคนทางนี้

อะไรสักอย่างอาจจะเกิดขึ้น .... แน่นอน ว่าเมื่อความตาย มันไม่ใช่ตัวเลือกและเรากำหนดมันไม่ได้ ... เราเองก็คงไม่อาจสั่งให้เครื่องบิน บินเร็วขึ้น ลม แรงขึ้นอีกหน่อย เพราะพ่อหรือแม่ของฉัน กำลังนอนโคม่าอยู่

กำหนด สิ่งใดไม่ได้เลย ไม่มีอะไรการันตีในทางเลือก ... เลือกสิ่งหนึ่ง แล้วก็อาจจะสูญเสียอีกสิ่งหนึ่ง สำหรับฉัน การที่คิดอย่างนี้ ทำให้ การเลือก เป็นสิ่งที่ยากมาก ..

แต่ลึกลงไป ฉันคิดว่า ก็พอจะเข้าใจนะ

ยังไง แม้ว่ามันอาจจะมีความเสี่ยง แต่สุดท้าย เราก็ต้องเลือกอยู่ดี ทางไหนสักทาง

อาจจะเป็นการดีกว่าก็ได้ ถ้าเราจะเลือกทางนั้น เพื่อความสุขใจในระหว่างทาง ... มากกว่าที่จะไปคำนึงถึงแต่เพียงเรื่องของจุดหมาย ...

สรุป .. พูดวกวนมาตั้งนาน เอาเป็นว่า ตอนนี้สำหรับฉัน ฉันอยากจะเชื่อว่าอย่างนี้นะ ... เพื่อที่ว่า การเลือก สำหรับฉัน มันจะเป็นไปอย่าง ชัดเจน มากขึ้น

"เลือกทางนั้น เพื่อความสุขใจในระหว่างทาง มากกว่าที่จะคำนึงถึงแต่เรื่องของจุดหมาย"

จบการรายงาน ... (ในแบบที่วกวน.. ^^"!)