Blue magaritA Box

อาจจะแลดูสิ้นคิดไปหน่อย ... แต่ว่าวันนี้ไปเจอบทความที่ดีมา และก็อยากจะเอามาแปะไว้ตรงนี้อีกแล้ว .. ^^" วันนี้ก็เหมือนกับหลายๆวันที่รู้สึกแย่กับตัวเองไปสักหน่อย   ไม่รู้ว่าเพราะเหตุผลอะไรเหมือนกัน ... แต่ว่าเรื่องหนึ่งที่เราได้ฟัง กลับทำให้เรานึกไปถึงอีกเรื่องหนึ่งได้ ทั้งที่พยายาม ที่จะกลบมัน และโกหกว่ามันไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว ...

แต่ความเป็นจริง มันก็ยังอยู่ ... ที่เดิมตรงนั้น ไม่ได้หายไปไหนเลย อย่างชัดเจน

ความรู้สึกชอบก็ยังคงเป็นความรู้สึกชอบอยู่ ซ้ำร้าย ทำไมมันแข็งแรงขึ้น ก็ไม่เข้าใจ ... บางทีอาจจะเป็นเพราะ เราพยายามที่จะลบความรู้สึกนั้นออกไป มันเลยยิ่ง ชัดว่าเรามีความรู้สึกนี้อยู่เสมอก็เป็นได้

แต่ที่มาพร้อมกับความรู้สึกชอบที่ยังอยู่ ก็คือการจดจำได้ว่า ตัวเองนั้นถูกปฎิเสธอย่างไร

ดังนั้น มันเลยค่อนข้างเป็นเหมือนเรื่องน่าเศร้าของตัวเอง ที่คิดขึ้นมาทีไรก็จะรู้สึกน้ำตาซึมได้เมื่อนั้น  เมื่อนึกไปว่า ครั้งหนึ่งเราเคยเป็นอย่างไร และตอนนี้ความสัมพันธ์ที่เหลืออยู่ของเรามันเป็นยังไง

แต่อย่างไรก็ตาม.. ^^"

มาอ่านบทความที่วันนี้อ่านเจอมากันเถอะ

คนที่เรารัก

คือ

คนอื่นซึ่งเค้ามีสิทธิเสรีภาพ และมีสมอง

มีความคิดอยากได้ อยากมี อยากเป็น มีกิเลส ตัณหา

เหมือนอย่างเราทุกประการ  

เพราะฉะนั้น

เค้ามีอิสระและทำอะไรก็ได้

ความคาดหวัง

ถ้าหากเราคิดเสมอว่าเค้าต้องรักเราตลอด

ต้องมีเราเท่านั้น ต้องอย่างนั้นอย่างนี้

ถ้าไม่เป็นไปตามที่เราต้องการ มันจะทำให้เราผิดหวัง และเสียใจ

สมองจะมึนคิดวกไปวนมา

ว่าเค้า ทำอย่างนั้นทำไม เพื่ออะไร ทำไมต้องทำร้ายเรา

ทั้ง ๆ ที่จริงเค้าอาจจะไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่า เค้าได้ทำร้ายเรา

มันเป็นเพราะ เราเองที่คาดหวังอยากให้มันเป็น

เราก็ทุกข์เอง